Γράφει η Χαρούλα Γιαννακίδου
Μέλος του Δ.Σ. του Διδασκαλικού Συλλόγου Ξάνθης και Μέλος της ΕΛ.Α.Σ. Ξάνθης.
Πέρα από τα προφανή στο επάγγελμά μας ως εκπαιδευτικών που είναι οι χαμηλές οικονομικές αποδοχές υπάρχουν και τα άλλα που τα ξέρουμε εμείς ΄΄από μέσα΄΄.
Τα λέμε μεταξύ μας βιαστικά ανάμεσα στα διαλείμματα, μες στις φωνές των παιδιών, στη σύντομη ρουφηξιά του καφέ, ανάμεσα στα διορθώματα των τετραδίων, στο τηλέφωνο που θα χτυπήσει, στο παιδί που θα έρθει για να βάλουμε τσιρότο στο χέρι που χτύπησε…
Μιλάμε για την απίστευτη εισβολή τόσων και τόσων αντικειμένων στη ζωή του σχολείου. Είναι τόσα πολλά αυτά που παρελαύνουν πλέον στην καθημερινότητα του σχολείου, εργαστήρια δεξιοτήτων, προγράμματα ενεργού πολίτη, διάφορες ημέρες, φορείς με δράσεις και προγράμματα, κηπουρική, πλεκτική , ένας συνωστισμός θεμάτων που διεκδικούν χρόνο από τον χρόνο του σχολείου. Και οι εκπ/κοί προσπαθούν να στριμώξουν μες στην ημέρα το κάθε τι καινούριο που εμφανίζεται…
Οι δάσκαλοι σχολιάζουν πως περιορίζεται ο χρόνος για τη γνώση του μαθήματος, οι νηπιαγωγοί ότι αφαιρεί χρόνο από την παιδαγωγική αλληλεπίδραση, την οικοδόμηση σχέσεων και την ουσιαστική εκπαιδευτική διαδικασία.
Το άλλο είναι η μεγέθυνση της γραφειοκρατίας. Όσοι και όσες είναι δ/ντές/-ντριες, προϊστάμενοι και προϊσταμένες συνήθως είναι απηυδισμένοι,-ες από τον τεράστιο, ανούσιο φυσικά, γραφειοκρατικό φόρτο. Λες και η ζωντανή λειτουργία του σχολείου πρέπει να μεταφέρεται σε πίνακες, έγγραφα και κάθε λογής πλατφόρμες. Η ψηφιοποίηση της διοικητικής λειτουργίας αντί να μειώσει τους χρόνους και τις διαδικασίες τις μετέφερε το τέρας της γραφειοκρατίας στις οθόνες και τα πληκτρολόγια.
Το σύστημα αντί να διευκολύνει το έργο των εκπ/κών το δυσχεραίνει. Και εάν είναι νηπιαγωγοί σε ολιγοθέσια Νηπιαγωγεία θα πρέπει ταυτόχρονα να διδάσκουν. «Είμαι τυχερή, τουλάχιστον, που μπορώ να πηγαίνω τουαλέτα», μου είπε πολύπειρη συναδέρφισσα νηπ/γός καθώς είχε μια συνάδερφο ειδικής αγωγής στο τμήμα της των 25 νηπίων και προνηπίων. Άλλο αυτό με το τσεκούρωμα των Παράλληλων Στηρίξεων, ένας/μια εκπ/κός να μοιράζεται σε δυο ή τρία παιδιά, αλλού να μην υπάρχει καν.
Η άλλη πληγή τα υπερμεγέθη τμήματα των 25 παιδιών για τα οποία δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε πόσο ΄΄ρίχνουν΄΄ τους παιδαγωγικούς, εκπ/κούς κ.τ.λ. όρους του μαθήματος.
Αμ, το άλλο… που για όλα είμαστε ΄΄ειδικοί΄΄, για τα διοικητικά, τα τεχνικά, τα οικονομικά, τα υγειονομικά, τα ψυχολογικά , τα κοινωνικά, τα παιδαγωγικά, τα εκπαιδευτικά. Είναι τόσοι πολλοί οι ρόλοι που τελικά αναζητούμε επαγγελματική ταυτότητα . Τι από όλα είμαστε; Είναι, δε, και τόσες πολλές οι ευθύνες και ξέρουμε ότι μετασχηματίζονται σε απειλή ενοχοποίησης για τα πάντα. Πρόσφατα ολόκληρος σύλλογος διδασκόντων και μαζί η διευθύντρια του σχολείου παραπέμφθηκαν σε πειθαρχική διαδικασία επειδή έπεσαν σοβάδες από το ταβάνι στο σχολείο!
Και μες σε αυτή την καταιγίδα εκπαιδευτικοί να προσπαθούν να ‘’δώσουν’’ στα παιδιά. Πολύ με συγκινεί όταν βλέπω μεγάλους εκπ/κούς (κατά κει πηγαίνω και εγώ) που θα φτιάξουν τα γράμματα για τα πρωτάκια ή γι α τα παιδιά που δυσκολεύονται, θα πλαστικοποιήσουν, θα φτιάξουν θαύματα με χαρτόνια, φύλλα φθινοπωρινά, σκαντζόχοιρους, που δείχνουν την έλευση του φθινόπωρου στα νηπιαγωγεία…
«Εμείς πέντε ώρες, ένα τσικ και έφυγε» μου είπε μια νεαρή συνάδερφος ειδικού σχολείου. «Τι να πει η οικογένεια που έχει την αναπηρία μόνιμα στο σπίτι της. Ό,τι περνάει από το χέρι μου, μια βοήθεια..» Και μίλησε πρώτα για την οικογένεια που κουβαλάει τον σταυρό της, και ούτε που ανέφερε τον εαυτό της. Τι μεγαλείο!
Σε ένα πάλι σχολείο έφτιαξαν μια υπέροχη βιβλιοθήκη. Παρακάλεσα τον Διευθυντή να μου επιτρέψει να την δω και πάλι. Κληροδότημα του προηγούμενου που συνταξιοδοτήθηκε.
Τώρα γιατί τα γράφω; Ε, είναι πρόσφατη η γύρα μου στα σχολεία λόγων των εκλογών για τα υπηρεσιακά και το υλικό είναι πυκνό.
20.000 λιγότεροι, -ες εκπ/κοί υπέβαλαν αίτηση για διορισμό φέτος αλλά και 2.000 αρνήθηκαν να αναλάβουν υπηρεσία παρότι προσελήφθησαν. Στο εξωτερικό το επάγγελμα του εκπ/κού προσομοιάζει με περιστρεφόμενη πόρτα. Εκπ/κοί μπαίνουν και βγαίνουν από την εκπ/ση με μεγάλη ταχύτητα, όλο και σπανίζουν εκπ/κοί που παραμένουν για πολλά χρόνια στο επάγγελμα. Μήπως πάμε και εμείς προς αυτή την κατεύθυνση;
Η μόνιμη επωδός είναι το «κάθε πέρσι και καλύτερα». Η επιδείνωση των εκπαιδευτικών και παιδαγωγικών όρων, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, καθιστούν λιγότερο δελεαστικό το επάγγελμά μας διαγράφουν μια καθοδική η τροχιά ως προς τη ποιότητα της εκπ/σης.
Ας μην παρασυρόμαστε από τις φιέστες και τα επικοινωνιακά τερτίπια. Η Ελλάδα είναι προτελευταία στην Ευρώπη, και μόνο πριν από τη Ρουμανία, ως προς το ποσοστό του ΑΕΠ που διαθέτει για την εκπ/ση. Αντί για το δημόσιο, ποιοτικό σχολείο που επιδιώκουμε, εγκαθίσταται το φθηνό σχολείο της αγοράς. Και αυτό μόνο με μια πολιτική προτεραιοποίησης της Δημόσιας Εκπ/σης μπορεί να επιτευχθεί. Σίγουρα όχι από αυτή την κυβέρνηση!
