Πρόσφατα μάθαμε ότι ο καταδικασμένος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης Ηλίας Κασιδιάρης προσέφερε χρήματα, από πού τα βρήκε αλήθεια, για την επισκευή στέγης σε δημοτικό σχολείο της Αττικής.
Επίσης πρόσφατα πληροφορηθήκαμε πως η τοπική κομματική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας στα Τρίκαλα πραγματοποίησε δωρεά εκτυπωτών στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Την πόλη μας, την Ξάνθη, και μάλιστα τη συμβολική ημέρα της 28ης Οκτωβρίου, επέλεξε η πρεσβεία του Ισραήλ σε συνεργασία με το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας για να ανακοινώσει τη δωρεά τεχνολογικού εξοπλισμού στο Πρότυπο Εκκλησιαστικό Γυμνάσιο και Λύκειο Ξάνθης.
Γίνεται αντιληπτό ότι το δημόσιο σχολείο αποτελεί, πλέον, ένα πεδίο άσκησης επικοινωνιακής πολιτικής από φορείς και πρόσωπα που κατά τη γνώμη μου διόλου δε νοιάζονται για αυτό αλλά το χρησιμοποιούν εργαλειακά για αλλότριους της εκπ/σης σκοπούς.
Με κάποια χρήματα ο μέχρι πρότινος φυλακισμένος Κασιδιάρης μπορεί να καλλιεργεί στο σήμερα το προφίλ μιας άλλης «σοβαρής Χρυσής Αυγής» όπως διατείνετο στο όχι και πολύ μακρινό 2013 ο δημοσιογράφος Μπάμπης Παπαδημητρίου, εξωραΐζοντας και κανονικοποιώντας τη βίαιη, ρατσιστική, νεοναζιστική δράση μιας οργάνωσης που ευθύνεται για νεκρούς και επιθέσεις.
Η τοπική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας, μετατρέπει τις λειτουργικές ανάγκες των σχολείων σε επικοινωνιακό σόου κομματικής προβολής και στήνει φιέστα με τη δωρεά της όταν το μητρικό κόμμα χρωστάει πέραν του μισού δις στις τράπεζες.
Και η Πρεσβεία του Ισραήλ ΄΄εγκαινιάζει΄΄ μια νέα πρωτοβουλία που την ονομάζει «ΟΧΙ – Τιμώντας το θάρρος, εμπνέοντας τις επόμενες γενιές», μέσω δωρεάς υλικοτεχνικού εξοπλισμού σε σχολείο.
Ασφαλώς και το ολοκαύτωμα των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αποτελεί ένα αποτρόπαιο έγκλημα, ένα μνημείο της θηριωδίας των Ναζί το οποίο όλες οι γενιές οφείλουν να ξέρουν και να θυμούνται ώστε να μην επαναληφθεί ποτέ. Όμως, πώς η πρεσβεία του Ισραήλ αποσιωπά πίσω από τη δωρεά, τη γενοκτονία ενός άλλου λαού; Πώς αποκρύπτει την προσπάθεια αφανισμού μιας άλλης κοινότητας, αυτής των Παλαιστινίων, από την κυβέρνηση την οποίας ηγούνταν, όταν έγινε η δωρεά, ο Βενιαμίν Νετανιάχου κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και ο οποίος βομβαρδίζει σχολεία και πανεπιστήμια;
Το δημόσιο σχολείο μετατρέπεται σε ένα σκηνικό προβολής, εξωραϊσμού, κανονικοποίησης της δράσης και της ιδεολογίας αλλά και επιβεβαίωσης – επικύρωσης των συσχετισμών εξουσίας που επικρατούν στην κοινωνία.
Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί το πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου» για την ανακαίνιση, αναβάθμιση και συντήρηση σχολικών μονάδων το οποίο πραγματοποιείται με τη σύμπραξη των τεσσάρων συστημικών τραπεζών (Alpha Bank, Eurobank, Εθνική Τράπεζα, Τράπεζα Πειραιώς) μέσω της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών και σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας .
Οι ανακαινίσεις που γίνονται μέσω του προγράμματος υπερπροβάλλονται, χρησιμοποιούνται ως σκηνικό όπου παρελαύνουν πλείστοι ,-ες αυτοδιοικητικοί, πολιτικοί, πολιτευτές, στελέχη της διοίκησης αν και αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με τον όγκο των σχολικών κτηρίων πανελλαδικά. Μέχρι τώρα έχει ανακαινιστεί το 5% των σχολικών μονάδων και στην καλύτερη περίπτωση,μ ε βάση τις προβλέψεις, θα φτάσει το 14% τα επόμενα χρόνια . Οι ελαιοχρωματισμοί στα σχολικά κτήρια πολυδιαφημίζονται τη στιγμή που οι τράπεζες δεν αποδίδουν ούτε σεντς του αναβαλλόμενου φόρου στο ελληνικό κράτος ενώ την ίδια στιγμή μοιράζουν εκατομμύρια σε μερίσματα και σωρεύουν δις αφορολόγητων υπερκερδών.
Ένα πάρτι μικρών και μεγάλων χορηγών που βρίσκουν πρόσφορο πεδίο δόξης το οποίο συστηματικά, μεθοδικά και πολυεπίπεδα προετοίμασε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Οι χορηγίες νομοθετήθηκαν στον Νόμο 4823/2921 (άρθρο 99)όπου για πρώτη φορά δόθηκαν διευρυμένες δικαιοδοσίες στους Διευθυντές των σχολείων να αναζητούν ενεργά χορηγίες, δωρεές και επιχορηγήσεις. Δωρεές στο πλέον υποχρηματοδοτημένο εκπαιδευτικό σύστημα της Ευρώπης σε απόσταση αναπνοής από την τελευταία Ρουμανία.
Η Ελλάδα είναι η προτελευταία χώρα στην Ευρώπη ως προς το ποσοστό του ΑΕΠ που δαπανά για τη δημόσια εκπ/ση με ποσοστό 3,3% επί του ΑΕΠ την ώρα που στον ΟΟΣΑ ο μέσος όρος είναι 4,2% και στην Ευρώπη 4,8%. Καθηλωμένες οι δαπάνες για την Παιδεία, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι το 2015, στη μνημονιακή περίοδο της χώρας, το ποσοστό ήταν 3,4% επί του ΑΕΠ.
Το πλέον φτωχό δημόσιο σχολείο της Ευρώπης, λοιπόν, μετατρέπεται σε ένα εντελώς ανοχύρωτο τοπίο στο οποίο εισβάλλουν με ποικίλα κίνητρα κάθε λογής χορηγοί. Χορηγοί οι οποίοι πίσω από τις ποικίλες χορηγίες τους προωθούν ή καλύπτουν δράσεις και σκοπούς που καμία σχέση δεν έχουν με το κοινό καλό. Ο καθείς μπορεί να’’ κάνει το κομμάτι’’ του !
Ασφαλώς δεν θα υιοθετήσουμε την καχύποπτη προσέγγιση του «φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας», απορρίπτοντας συλλήβδην τον θεσμό της χορηγίας. Πάντοτε υπήρχαν και υπάρχουν πρόσωπα, φυσικά και νομικά, που θέλουν να συνεισφέρουν στην εκπ/ση και αυτό είναι θεμιτό. Όχι όμως σε ένα πάμφτωχο σχολείο, ούτε με τη μορφή καθρεφτών σε ιθαγενείς. Αυτό να είναι ξεκάθαρο.
Η στήριξη της Δημόσιας Εκπ/σης είναι θεσμική υποχρέωση της Πολιτείας και βασικό εργαλείο για την επένδυση στο μέλλον της χώρας. Η διασφάλιση ενός σύγχρονου ποιοτικού και πλήρως χρηματοδοτούμενου δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος συνιστά την ελάχιστη δημοκρατική υποχρέωση του κράτους απέναντι στις επόμενες γενιές.
Γιαννακίδου Χαρίκλεια, μέλος του ΔΣ του Διδασκαλικού Συλλόγου Ξάνθης
