«Παράλληλη Στήριξη σε παράλληλη… αποδόμηση»
Ο θεσμός της Παράλληλης Στήριξης σφυρηλατεί με τον πλέον δυναμικό τρόπο την ιδέα της συνύπαρξης και της ένταξης στοχεύοντας σε ίσες ευκαιρίες μάθησης για όλους τους μαθητές. Πρόκειται για ένα θεσμό που εφαρμόζεται αρκετά χρόνια καθώς προβλέφθηκε αρχικά στον ιδρυτικό νόμο της Ειδικής Αγωγής τον 3699 / 2008 και κρίνεται ως επιτυχημένος.
Παρατηρούμε όμως, ότι τείνει να κανονικοποιηθεί η μη κάλυψη του συνόλου των αναγκών σε εκπαιδευτικούς Παράλληλης Στήριξης, και οι εκπαιδευτικοί να μοιράζουν τις υπηρεσίες τους σε περισσότερα του ενός παιδιά. Είναι αλήθεια ότι τα αιτήματα για παροχή Παράλληλης Στήριξης τα τελευταία χρόνια αυξήθηκαν σημαντικά. Άρα απαιτούνται αρκετοί,-ές εκπαιδευτικοί για την κάλυψη των αναγκών για τα παιδιά που τη χρειάζονται. Η ανάγκη αυτή, όμως, προσκρούει στην απροθυμία της κυβέρνησης να καλύψει στο σύνολό τους τις πραγματικές ανάγκες της Παράλληλης Στήριξης αποδυναμώνοντας, με αυτό τον τρόπο τον θεσμό και προκαλώντας δυσμενείς συνέπειες στα παιδιά που τη χρειάζονται.
Η κυβέρνηση προκειμένου να καμουφλάρει την έλλειψη βούλησης να καλύψει το σύνολο των αναγκών στην Παράλληλη Στήριξη επιδόθηκε σε διάφορες αλχημείες που μέρα με την ημέρα απορυθμίζουν το ευαίσθητο υποσύστημα της Ειδικής Αγωγής. Η έκδοση διαδοχικών εγκυκλίων και οδηγιών δημιουργεί την αίσθηση ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεθόδευση η οποία ως στόχο της έχει τη συρρίκνωση ή ίσως και την κατάργηση του θεσμού.
Αν ανατρέξουμε στο ιστορικό των πρωτοβουλιών της κυβέρνησης θα φτάσουμε στην περσινή ρύθμιση που όριζε ότι η παράλληλη στήριξη ανατίθεται στην τάξη και όχι σε συγκεκριμένο/η μαθητή/τρια. Τι σήμαινε αυτό στην πράξη; Ότι αν σε ένα τμήμα υπήρχαν δύο ή περισσότερα παιδιά που χρειαζόντουσαν υποστήριξη, δεν θα είχε πια το καθένα τη δική του παράλληλη στήριξη αλλά ότι θα μοιράζονταν την ίδια. Είναι προφανές ότι το μέτρο αυτό μείωσε τον αριθμό των εκπαιδευτικών παράλληλων στηρίξεων.
Η επόμενη κίνηση έγινε με την ίδρυση νέων οργανικών θέσεων Τμημάτων Ένταξης, μέτρο το οποίο παρουσιάστηκε διθυραμβικά από τα ΜΜΕ και επέτρεψε στην Κυβέρνηση να δηλώσει σε όλους τους τόνους το πόσο πολύ νοιάζεται για την Ειδική Αγωγή. Η δημιουργία Τμημάτων Ένταξης είναι σίγουρα ευκταία άσχετα με το ότι τα περισσότερα ιδρύθηκαν σε σχολεία που δεν είχαν παιδιά με διαπιστωμένες ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και άσχετα με το ότι τελικά τα περισσότερα δεν καλύφθηκαν ποτέ με εκπαιδευτικό.
Επιπλέον με μια ακόμη εγκύκλιο!!! και με το επιχείρημα της συνεκπαίδευσης δόθηκε οδηγία στους/ στις εκπαιδευτικούς των Τμημάτων Ένταξης να υποστηρίζουν πλέον τα παιδιά μέσα στα τμήματά τους και να λειτουργούν ως παράλληλη στήριξη.
Και η τελευταία πράξη στο έργο προστέθηκε μόλις στις 10 του Οκτώβρη με την αποστολή από το Υπουργείο οδηγιών προς τα ΚΕΔΑΣΥ, τον αρμόδιο φορέα για τη διάγνωση, αξιολόγηση και εισήγηση μέτρων εκπαιδευτικής υποστήριξης για μαθητές με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες για μη αναγραφή, πλέον, του αριθμού των ωρών που θα πρέπει να υποστηριχθεί κάθε μαθητής/τρια από την Παράλληλη Στήριξη. Η στόχευση είναι προφανής. Οι παράλληλες στηρίξεις θα μοιράζονται, όχι μόνον εξαιτίας της έλλειψης προσλήψεων, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα, αλλά πλέον και με τη βούλα του νόμου, ανάμεσα σε περισσότερα παιδιά προκειμένου να εξοικονομηθούν πόροι.
Γίνεται αντιληπτό ότι παρά το αφήγημα της κυβέρνησης περί της οικονομίας που «σκίζει» και των υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων, εντούτοις στην Εκπαίδευση έχει επιδοθεί σε άγριες περικοπές και η Ειδική Αγωγή δεν εξαιρείται αυτού.
Το πιο κρίσιμο όμως είναι πως με όλες αυτές τις κινήσεις δημιουργείται ένα θολό τοπίο στην Ειδική Αγωγή χωρίς διακριτούς ρόλους και με αλλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων, όπου τα διάφορα πλαίσια εκπαίδευσης Τμήμα Ένταξης, Παράλληλη στήριξη καταργούν τις γραμμές τους, χάνουν την αυτοτέλειά τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Οι συνέπειες αυτής της σιωπηρής διαδικασίας δεν είναι δύσκολο να εντοπιστούν. Ήδη η ΕΣΑμεΑ , η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, με επιστολή της προς την Υπουργό Παιδείας κάνει λόγο για κενά και ελλείψεις που εμποδίζουν την ισότιμη συμμετοχή μαθητών ΑμεΑ στην εκπαίδευση.
Η Κυβέρνηση δεν θέλει να κατανοήσει ότι δεν υπόκεινται όλα στη λογική κόστους οφέλους και εξοικονόμησης πόρων προκειμένου να σωρεύονται υπερπλεονάσματα που δεν επιστρέφουν ποτέ στην κοινωνία. Η Δημόσια Εκπαίδευση και μάλιστα η Ειδική Αγωγή δεν προσφέρονται για κάτι τέτοιο. Μπορεί για τον Πρωθυπουργό αξία να έχει η επικοινωνία και όχι η ουσία, όπως είχε πει σε μια αποστροφή του λόγου του, η πραγματικότητα, όμως, είναι επίμονη και θα αποκαλύπτει το ανάλγητο πρόσωπό της. Τα παιδιά με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες δικαιούνται εκπαίδευση χωρίς παζαρέματα και εκπτώσεις!
